gastblog – Een bijzondere ontmoeting

Dat ontmoetingen via het internet niet altijd eng, maar juist ook mooi en inspirerend kunnen zijn bewijst Wilma de Joode met haar blog over een wel heel bijzondere ontmoeting. Via twitter leerde zij Gerard kennen, in 2013 liep ze een dagje met hem mee.

“Dit is de plek waar ik slaap” zegt Gerard tegen mij. Ik sta te kijken naar een doorgang. Een doorgang tussen een gebouw en een grote betonnen plantenbak. “Slaap je hier ? “ vraag ik compleet overdonderd. Het is gewoon allemaal open wat ik zie. “De betonnen plantenbak houdt veel tegen” zegt Gerard weer. Mijn hersenen hebben moeite met hetgeen mij net verteld wordt. Hoe kan het dat iemand daar moet slapen? Al anderhalf jaar slaapt Gerard voor het gebouw. Hij wordt door iedereen geaccepteerd want er worden sinds die tijd geen fietsen meer gestolen. Bewaking en politie weten zijn slaapplaats. Ze komen regelmatig langs om koffie of thee te brengen. Gerard houdt zijn slaapplaats netjes. Iedere ochtend ruimt hij alles op en is er niet meer te zien dat er iemand op de grond buiten in de open lucht heeft geslapen. We lopen verder en Gerard laat mij zien waar hij zijn spullen heeft verstopt. De spullen die hij ’s nachts nodig heeft. Ik zie een paar plastic zakken tussen de bosjes. Hij heeft een rugzak op zijn rug. Daar zit zijn slaapzak in en een setje schone kleding. Mijn bek valt voor mijn gevoel regelmatig open door alle informatie die ik krijg. De verhalen die hij heeft zijn prachtig. Ook verhalen die mijn nekharen omhoog zetten. Verhalen over andere daklozen. Velen zijn verslaafd en hij heeft dan ook al van veel mensen afscheid moeten nemen omdat ze overleden zijn. Het praten samen gaat zo makkelijk en voelt enorm vertrouwd. Gerard is erg open over alles. Hij leeft al twintig jaar op straat. Vanaf zijn zeventiende. Gokken, medicijnen en drank heeft hij overwonnen. Al vier jaar heeft Gerard niets meer nodig om zich goed te voelen. Zijn geloof helpt hem en trekt hem overal doorheen. Wat een super kracht heeft deze man. Op straat leven en dan van je verslavingen af komen en er niet meer in terug vallen. Er zijn maar weinig mensen die dit hem na kunnen doen.
Gerard is klaar voor een nieuwe stap in zijn leven. Hij wil in een huis wonen en is druk bezig met zoeken. Om aan het leven in een huis te wennen slaapt hij sinds ruim een maand een aantal dagen in de week bij zijn nichtje. Op deze manier kan hij oefenen. Vanaf je zeventiende op straat is niet niks. De vrijheid is enorm. Gerard heeft al eens eerder een aantal weken in een huis gewoond. Toen was hij er nog niet klaar voor en is weer de straat op gegaan. Deze keer is hij er wel klaar voor.

Meer van Wilma lezen? Bekijk haar blog. Waar ze naast persoonlijke verhalen ook regelmatig schrijft over haar werk als manager van een dierenasiel.

De grote boze buitenwereld.

Ik moest meer naar buiten, dat zei mevrouw de psycholoog. “Maar ik wil helemaal niet naar buiten” probeerde ik nog. Het had geen zin “Het gaat erom dat je ziet dat er niets gebeurt, dan wordt het vanzelf makkelijker”. Volgens haar was mijn angst over de grote boze buitenwereld niet helemaal gebaseerd op de werkelijkheid, ik vond van wel.

Een paar dagen later deed ik deed wat ik moest doen, ik ging even naar buiten. Ik besloot langs het water te fietsen. Dit was geen drukke route en, dacht ik, hoe minder mensen hoe beter.
Ik was net over de helft toen ik het gevoel kreeg dat er iemand achter mij reed. Mijn hard begon harder te bonzen maar ik besloot niet om te kijken en te doen alsof ik het niet doorhad. Op dat moment werd ik ineens half ingehaald, half omdat hij naast me bleef rijden. Ik voelde hoe het zweet in mijn handen stond en mijn hard bijna door mijn borstkas heen knalde maar, ik probeerde te denken aan wat mevrouw de psycholoog had gezegd “je maakt de wereld gevaarlijker dan hij is”. Toen keek ik naast me, een jongeman, eind twintig schat ik, niks bijzonders. Hij keek naar me en toen naar beneden, ik volgde zijn blik en schrok me dood! Rukker!!! Ik begon zo hard te trappen als ik kon, weg van hier, naar een plek met zoveel mogelijk mensen! In de verte zag ik het kruispunt waar de drukkere weg liep, bijna! Ik durfde niet achterom te kijken, ik wist niet of hij me volgde, maar ik bleef fietsen, tot het kruispunt. Daar draaide ik me om, hij reed een behoorlijk stuk achter me “vuile smeerlap!” riep ik. De mensen op het kruispunt keken, de jongen keerde om. Nog nooit was ik zo blij dat ik op een plek was met veel mensen, wel werd mijn beeld over de grote boze buitenwereld opnieuw bevestigd.

Zullen we een keertje ergens wat gaan drinken?

“Zullen we een keertje ergens wat gaan drinken?” Het is de vraag waarvan ik altijd hoop dat die niet komt. Toch wordt hij regelmatig gesteld, vooral door mannen waar ik wat vaker mee praat. Het begin van het eind in mijn geval, want ik ben online heel sociaal, maar in het echt niet. Ik hou mijn saaie kluizenaars bestaan liever gescheiden van mijn internetleven. Afspreken? Don’t think so.

Toen ik nog bij mijn ouders woonde deed ik dit wel regelmatig, daten via het internet. Mijn eerste grote liefde leerde ik kennen via een chatbox. Mijn ouders waren het hier vaak niet mee eens “Hoe weet je nou dat degene waarmee je praat echt is wie hij zegt dat die is?” ik hoor het ze nog zeggen. Soms wisten ze dat ik een afspraak had, soms niet. Gelukkig heb ik nooit een nare ervaring gehad tijdens een van deze dates.
Toen ik wat ouder werd en op mezelf ging wonen deed ik niet meer aan internet dates. Al zijn er wel mensen van vroeger waar ik nog contact mee heb, ook buiten het net. Niet alleen het daten via het internet werd minder, ook mijn leven in de “echte” wereld begon steeds kleiner te worden. Na wat bezoekjes aan de psycholoog bleek ik een sociale fobie en pleinvrees te hebben. Ik had geen idee hoe dit ooit was gebeurt, maar ik herkende mezelf in alles. “Dus ik ben gestoord?” vroeg ik. Mevrouw de psycholoog moest een grijns onderdrukken “je bent niet gestoord, je hebt een stoornis en daar kan je niets aan doen, we kunnen er wel aan werken, zodat je er beter mee om leert gaan”. Ok, gestoord dus, dacht ik.
Een sociaal leven in de “echte” wereld had ik al een tijdje niet meer, maar op internet was alles anders. In mijn eigen veilige wereldje leerde ik nieuwe mensen kennen. Diepe gesprekken, steuntjes in de rug, flirterige berichtjes, op internet kon het allemaal. Tot die onvermijdelijke vraag… “Zullen we een keertje ergens wat gaan drinken?”